งานที่คนอื่นอยากได้ อาจไม่ใช่งานที่เราอยากทำ แอนดี้ย้ายสู่นิวยอร์กด้วยความฝันอยากเป็นนักเขียน แต่ตำแหน่งที่ได้กลับเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการนิตยสารแฟชั่น มิแรนด้า พรีสต์ลีย์ไม่ได้มีหน้าที่สอนให้เธอปรับตัวอย่างใจเย็น ทุกคำสั่งมาพร้อมความคาดหวัง และการบอกว่าไม่รู้แทบไม่ใช่คำตอบที่ใช้ได้ในสำนักงานแห่งนี้
แอนน์ แฮททาเวย์รับบทคนทำงานหน้าใหม่ ประกบเมอรีล สตรีพในบทหัวหน้าที่ทำให้ทั้งห้องเปลี่ยนบรรยากาศได้โดยไม่ต้องขึ้นเสียง เอมิลี บลันต์และสแตนลีย์ ทุชชีช่วยเผยให้เห็นว่าคนในวงการเดียวกันรับมือกับแรงกดดันต่างกันอย่างไร
เสื้อผ้าที่เปลี่ยนไปมองเห็นง่ายกว่าขอบเขตชีวิตที่ค่อย ๆ หายไป เมื่อแอนดี้เริ่มทำงานได้ดีขึ้น คำถามจึงไม่ใช่แค่ว่าเธอจะผ่านการทดสอบของมิแรนด้าหรือไม่ แต่คือเธอกำลังใช้มาตรฐานของใครวัดความสำเร็จ รายละเอียดในที่ทำงานทำให้หนังตลกดราม่าของเดวิด แฟรงเคิลเรื่องนี้มีอะไรให้คิดนอกเหนือจากแฟชั่น
ในบรรดาหนังฝรั่งที่เล่าเรื่องอาชีพ จุดชวนคุยของเรื่องนี้อยู่ที่ราคาของการได้รับการยอมรับ เราอาจเข้าใจเหตุผลของตัวละครโดยไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยกับทุกการตัดสินใจ และนั่นทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างหัวหน้ากับผู้ช่วยไม่จบลงเพียงคำอธิบายว่าใครดีหรือใครร้าย
